Ik moest een coloscopie

coloscopie

In mijn vorige blogpost noemde ik het al, ik moest een coloscopie – oftewel een darmonderzoek – laten doen en ik keek daar als een berg tegenop. Inmiddels is het onderzoek gelukkig achter de rug. Hoe het was en met name ook hoe de voorbereiding ging zal ik in deze blogpost vertellen.

De artsen wilden graag weten hoe mijn darmen er van binnen uit zagen zodat zij zo beter tot een behandelplan kunnen gaan komen. Ik heb de afgelopen tijd namelijk al een hoop artsen horen zeggen dat het “moeilijk” is.. en “afwachten” en “gecompliceerd” Er loopt namelijk een fistel (gaatje, verbinding) van mijn darm naar mijn buikholte, waardoor er een abces was ontstaan. Het abces is geopend en nu loopt er dus darminhoud (lekker praatje weer!) naar buiten in een zakje dat op mijn buik geplakt zit. Eigenlijk weer een soort stoma idee.. maar dan zonder stoma.

Tijdens een coloscopie of colonoscopie wordt er een endoscoop met een camera in de darm ingebracht. Het is hiervoor belangrijk dat de darmen helemaal leeg en schoon zijn. Is dit niet zo dan kan de camera de binnenkant van de darm namelijk niet goed vastleggen. Een goede voorbereiding op het onderzoek is dan ook erg belangrijk. En dit was dan ook het ding waar ik vooraf het meest tegenop zag. Ik had namelijk al eens eerder een coloscopie gehad, maar dit was toen ik nog een stoma had. Omdat mijn dikke darm toen niet gebruikt werd (alle ontlasting kwam er immers al via mijn dunne darm stoma uit) hoefde ik geen voorbereiding te doen. Ik kreeg op de dag van de onderzoek enkel twee waterklisma’s die ik in moest brengen en dat was dat.

Voorbereiden

Vier dagen voor het onderzoek moest ik starten met voorbereiden. Dit hield in dat ik vezelbeperkt moest gaan eten. Ik vond dit nog best lastig. Ik ben namelijk best een moeilijke eter. Of laat ik het zo zeggen; ik eet liever niet dan dat ik iets eet wat ik niet echt lekker vind. En de meeste dingen die op de “toegestane” lijst stonden vond ik gewoon niet lekker. Ook waren er dingen waarvan ik niet kon vinden of ze wel of niet vezelbeperkt waren. Die vielen dus ook af. Uiteindelijk kwam ik uit op een dieet van witte boterhammen met smeerkaas, gekookt ei, bananen, toastjes, vis uit de oven en witte rijst.

Twee dagen voor het onderzoek moest ik voor het slapen gaan twee Bisacodyl tabletten nemen. Dit is een laxeermiddel. Natuurlijk googelde ik vooraf naar ervaringen met dit middel en ik las over heftige krampen. Dit maakte me wel een beetje bang. Ik liep inmiddels namelijk flink op mijn tandvlees – vooral geestelijk – en zag het niet zitten om een nacht slaap te moeten missen vanwege krampen. Maar ik maakte me druk om niks want de tabletten bleken bij mij nauwelijks iets te doen.

Op de dag voor het onderzoek mocht ik tot 13.00 uur doorgaan met vezelbeperkt eten. Tussen 13.00 en 18.00 mocht ik nog yoghurt en vla eten en daarna mocht ik niets meer nemen. Er zijn verschillende manieren om te laxeren voor een coloscopie. Ik kreeg hiervoor het middel Picoprep. Een mazzeltje, begrijp ik, want het schijnt dat dit middel makkelijker weg te werken is dan een ander veelgebruikt middel genaamd Moviprep. Voor de voorbereiding met Moviprep heb ik voor mijn vorige coloscopie de gebruiksaanwijzing gekregen (ook al had ik die dus niet nodig) en wat mijn opvalt is dat er in die gebruiksaanwijzing specifiek vermeld staat dat er géén suikerhoudende dranken mogen worden gedronken. In de gebruiksaanwijzing die ik dit keer kreeg stond dat – godzijdank – niet. Om 18.00 op de dag voor het onderzoek moest ik een beker met Picoprep drinken. Daarna moest ik nog 2 tot 2,5 liter drinken, dit mocht zijn:
– Water met of zonder smaakje (desgewenst met limonadesiroop)
– Heldere appelsap
– Heldere kruiden of vruchtenthee
– Heldere (gezeefde) bouillon

Ik koos voor vitaminewater. Ik probeerde één flesje water maar kwam weer tot dezelfde conclusie; ik lust gewoon geen gewoon water. Het maakt me misselijk #specialsnowflake

Vijf uur voor het onderzoek (mijne was om 15.00) moest ik nog eens Picoprep nemen en 2 tot 2,5 liter drinken. Drie uur voor het onderzoek moest ik wederom 2 tabletten Bisacodyl innemen.

Ik begon me inmiddels flink zorgen te maken of het wel goed ging met de voorbereiding. Er kwam namelijk een hoop weer via mijn buik naar buiten en ik hoefde maar een paar keer naar het toilet. Ik maakte me zorgen en vroeg me af of het laatste gedeelte van mijn darm wel schoon zou worden. Maar uiteindelijk kwam het gelukkig toch nog goed. Ik denk dat ik in totaal maar een keer of vijf naar het toilet ben geweest, terwijl ik had verwacht dat ik aan de pot gekluisterd zou zitten.

Coloscopie

Ik was super zenuwachtig toen het eindelijk zover was. Ik kreeg een bed toegewezen en moest mijn schoenen, broek en onderbroek uit doen. Ik kreeg een broek met een klep van achteren die ik aan moest trekken. Toen moest ik op bed gaan liggen en kwam er een verpleegster om een infuus aan te leggen. Ook kreeg ik een saturatiemeter op mijn vinger en plakkers op mijn borst en buik. En een bloeddrukmeter om mijn arm. Ik schijn erg moeilijk te prikken te zijn dus ik was blij dat het infuus in één keer goed zat. Wel ging mijn hartslagmeter continue op tilt omdat ik me zoveel zorgen maakte.

Een onderzoek duurt ongeveer 20 minuten en de persoon voor mij (die dus naast mij lag) was juist naar binnen gereden. Ik moest dus nog even wachten. Toen het eindelijk zover was werd ik naar de ruimte voor de coloscopie gereden. Hier trof ik dezelfde mdl-arts die de vorige keer ook de coloscopie bij mij had gedaan. Ik moest op mijn linker zij gaan liggen. Ik kreeg een slangetje met extra zuurstof in mijn neus en ik kreeg pijnstilling via het infuus. Daarna nog het “roesje” Toen ik dit de vorige keer kreeg ingespoten voelde het alsof ik heel erg dronken werd en tenslotte in slaap viel. Dit keer bleef ik echter wel bij en kon ik op het scherm meekijken. Ik geloof dat ik nog vroeg “Ben ik dit?” omdat ik absoluut niet voelde dat er een endoscoop bij mij naar binnen was gegaan. Verder kan ik me er nu echter weinig meer van herinneren.

coloscopie

Na de scopie kreeg ik wat te eten en te drinken. Daarna kwam de arts langs om te vertellen wat ze had gezien. Omdat ik toch wel erg wazig was van het onderzoek kan ik me niet alles meer precies herinneren. Wel zei ze dat ze wat biopten had genomen en dat ze inderdaad een verbinding naar buiten had gezien. Martijn werd ondertussen gebeld met de mededeling dat ik mocht worden opgehaald.

Ik was super opgelucht dat het achter de rug was. Het onderzoek zelf was weer meegevallen. Wel was ik tijdens de voorbereiding weer 2,5 kilo afgevallen. In totaal was ik 6,5 kilo afgevallen waardoor ik flink ondergewicht had ontwikkeld. Hierdoor voelde ik me vooral de dagen direct na het onderzoek erg zwak. Gelukkig gaat het inmiddels wat beter maar ik kan nog steeds niet opstaan zonder zwart voor mijn ogen te worden.

coloscopie

Ik had mijn zinnen gezet op een bezoek aan de McDonald’s op de weg naar huis. Werd natuurlijk absoluut afgeraden (je mag niet te vet eten omdat je dan darmkrampen kunt krijgen, geloof ik) maar hé.. niemand weerhoudt mij van the Golden Arches. En krampen, die heb ik helemaal niet gehad. Wel was ik nog dik 24 uur heel erg moe en wazig in mijn hoofd. En dat terwijl ik na mijn vorige scopie nog gewoon boodschappen was gaan doen. Dat verschilt dus ook van keer op keer.

Deze week krijg ik de officiële uitslag van de scopie en krijg ik hopelijk ook te horen hoe het nu verder gaat. Want ik vind het nu wel weer leuk geweest met dat gat in mijn buik.

5 thoughts on “Ik moest een coloscopie

  1. Pingback: Bijbloggen - ikblogookmaarwat.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *