En toen was ze weg

En toen was ze weg

Het was 15 juni, een gewone vrijdagochtend. Ik maakte ontbijt voor de kinderen en gaf onze kat Snacky een zakje natvoer. Toen deed ik de tuindeur open zodat Snacky naar buiten kon. Het was tenslotte lekker weer en Snacky geniet er enorm van om buiten te zijn. Ze is volgens mij niet echt een jager – ze is in ieder geval nooit met een vogel ofzo thuis gekomen – maar ze vind het wel fijn om rustig rond te scharrelen en een beetje te blazen en te slaan naar soortgenoten. En vaak ligt ze ook gewoon uren op de tuinstoelen. Rond een uur of tien zag ik haar nog even binnen komen voor een hapje eten.

Zo halverwege de middag ging ik eens op zolder kijken of ze misschien op Martijn’s bureaustoel lag te slapen. Ik bedacht me opeens dat ik haar al lange tijd niet meer had gezien en vond dit vreemd omdat ze anders wel iedere paar uur haar neus komt laten zien. Misschien had ik niet goed opgelet en was ze naar boven gegaan. Maar ik zag haar niet.

Rond een uur of zes begon het me wel duidelijk te worden; ze was weg. Er doemden allerlei verschrikkelijke scenario’s in mijn hoofd op maar ik dwong mezelf om kalm te blijven. Ze zou vast vannacht wel weer opduiken en dan zou ik in de ochtend de deur open doen en dan zou ze er weer zijn. Of misschien was ze bij iemand (de buurman misschien wel) naar binnen geslopen en zat ze vast totdat de volgende ochtend de deur daar weer open zou worden gedaan.

’s Nachts sloop ik naar beneden, hopende haar aan te treffen voor de tuindeur. Maar niets. En ook de volgende morgen stond ze er niet.

Schuldgevoel

Wat voelde ik me schuldig. Wat een slechte poezenmoeder was ik! Ik had haar nog niet eens zo lang en ze ging pas een maand of twee naar buiten.. en nu was ze al weg! Hoe dan.. en waarom? Er lopen hier zoveel katten en er zijn er bij waar al jaren amper op wordt gelet.. waarom moest juist de mijne dan verdwijnen?

Ik nam contact op met de asielen en de dierenambulance in de buurt, plaatste oproepjes in verschillende Facebook groepen en op Twitter en printte zeker 200 flyers uit met haar afbeelding en mijn contactinformatie erop die ik samen met Casper bij onze buurtgenoten in de brievenbus deed. Ook gingen we verschillende keren zoeken. Maar ze bleef weg.

En toen was ze weg

Er waren momenten dat ik compleet apatisch op de bank zat. Ik voelde me zo machteloos. Soms voelde het alsof mijn keel dicht werd geknepen en kon ik alleen maar huilen. Gek genoeg deed het me herinneren aan hoe ik me vroeger weleens had gevoeld, wanneer ik weer eens was gedumpt door een vriendje; het begon met ontkenning. Het kon niet waar zijn dat dit mij overkwam, mijn wereld stortte in en ik wilde me er uit alle macht tegen verzetten. Het voelde alsof ik haar probeerde te grijpen maar er net niet bij kwam. Wanneer ik een gebroken hart had kon ik geen verliefde stelletjes zien. Nu voelde het niet fijn om huisdieren van anderen te zien, op instagram of facebook bijvoorbeeld.

“Je kunt niet meer doen dan dat je nu al doet” zei Martijn, maar was dat wel zo? Moest ik niet meer zoeken? Gewoon zoeken totdat ik haar gevonden had?

Ik was er van overtuigd dat Snacky niet opzettelijk bij ons weg was gegaan. Ze was ergens van geschrokken en de verkeerde kant op gerend waardoor ze misschien verdwaald was geraakt. Wellicht was ze zelfs aangereden en lag ze ergens gewond in de bosjes. Maar ik vreesde ook dat ze ergens vast zat in een schuurtje of een garage. En dat het te lang zou duren. Je gaat rekenen; hoelang kan een kat zonder eten of drinken? Ik had de vermissing van de kat van Sytse gevolgd op Twitter en wist hierdoor dat ze het best lang kunnen volhouden (zijn kat zat 12 dagen in een kast bij de buren en overleefde het) Daardoor hield ik voorzichtig hoop. Aan de andere kant zou het ook kunnen betekenen dat Snacky heel langzaam zou verhongeren als zij niet op tijd ontdekt zou worden. Dat was mijn grootste angst.

De verlossing

Ik was blij dat ik me die dinsdagmiddag vrij fit voelde zodat ik die avond laat weer zou kunnen gaan zoeken. Ik had al bedacht dat ik het park wilde uit gaan kammen. Totdat Martijn om 18:00 ineens zei; “Cil, serieus.. er komt net een zwarte kat over de schutting!” Nu wil het toeval dat de buren van twee huizen verder een kat hebben die veel van Snacky weg heeft dus we moesten even goed kijken, maar ze kwam zo zelfverzekerd en miauwend naar binnen stappen dat we al snel doorhadden dat ze het echt was. Ik was dronken van geluk, letterlijk want het duizelde me voor de ogen.

Martijn zei dat ze gewoon op pad is geweest, maar ik vond het frappant dat ze juist rond etenstijd weer terug kwam. Misschien toch iemand die thuis kwam van zijn werk en die haar aantrof in de schuur of de garage? Ze rook ook een beetje naar iets chemisch, het deed me aan motoren denken. En ze had mega honger. Waar ze nu precies is geweest zullen we waarschijnlijk nooit weten, maar wat heerlijk dat ze er weer is!

Is jouw huisdier weleens vermist geraakt? Wat heb je toen gedaan?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *