De eerste 2 maanden op de basisschool

de eerste twee maanden op de basisschool
Hoera het is vakantie! Maar voordat we dat echt konden gaan vieren hadden we gisteren na school nog een gesprek met Calista’s meester over hoe de eerste tijd in de kleuterklas was verlopen. Calista is in mei vier jaar geworden en heeft dus de laatste twee maanden van het afgelopen schooljaar meegepikt. Ik was wel heel benieuwd naar hoe ze in de klas was dus ik vond het wel fijn om dat even te bespreken.

Ochtenden

De afgelopen twee maanden heeft Calista alleen de ochtenden meegedraaid. Ik heb daar bewust voor gekozen. Veel kinderen gaan direct de hele dag naar school wanneer zij vier zijn. Maar ik ben toch thuis dus er is geen “opvang” nodig, ze zijn pas vanaf vijf leerplichtig en ik wilde Calista dus rustig laten wennen aan het schoolse bestaan, zonder dat zij oververmoeid zou raken. Casper ging de eerste twee maanden ook alleen de ochtenden naar school en dat beviel erg goed dus vandaar dat ik het bij Calista ook zo wilde aanpakken. Bovendien vind ik het ook maar een gedoe, dat van en naar school brengen – en dan snel tussendoor eten – zeker wanneer ik me weer eens ziek voel. Dus dat ik dat nog even uit kon stellen was alleen maar een zegen.

Wennen

Ik zag deze periode tot de zomervakantie dus echt als een wenperiode. Het ging erom dat Calista de gewoontes in de kleuterklas zou leren. Want wat moeten die vierjarigen ineens een hoop zelfstandig kunnen, vergeleken bij wat er op de peuterspeelzaal wordt verwacht. Ze moeten zelfstandig hun jas aan en uit doen, naar het toilet, zich staande houden tussen de onbekende, grotere kinderen, zichzelf aan- en uitkleden voor de gymles, hun eigen naam herkennen op de naamkaartjes.. en in Calista’s geval ging zij van twee of drie juffen op een groep van maximaal vijftien kindjes naar één meester op een groep van bijna dertig.

Het duurde wel even hoor. Calista vond het eerst helemaal niets. De kinderen waren stom en de meester was eng. Iedere ochtend moest ik haar armpjes van me af trekken en liet ik haar huilend achter. Dit duurde dik anderhalve maand. En toen kwam er langzaamaan een ommekeer. Ik hoefde haar niet meer de klas in te tillen en ze legde zelf haar brooddoos met haar tienuurtje in de verzamelbak. En toen plots was het ook gedaan met het huilen. Ik kan je zeggen; dat was een enorme opluchting!

Vaiana pak
Ik ben niet vies van een beetje omkoperij dus ik had haar belooft dat ze een nieuwe prinsessenjurk mocht uitzoeken wanneer zij niet meer zou huilen ’s ochtends. Het werd de outfit van Vaiana en die draagt ze inmiddels met grote trots.

Gesprek

Maar goed, het gesprek verliep dus goed. Ik was blij verrast om te horen dat zij soms echt helemaal zichzelf is in de klas en dus ook gewoon achter de jongens aanstormt. Net zoals zij thuis altijd vol energie zit. Verder heeft ze ook wel momenten dat ze zich even terugtrekt en ze zit heel vaak te kleuren, wat ik natuurlijk al wist want ze komt vrijwel iedere dag met een nieuw kunstwerk naar buiten. Ze praat nog wel minder dan thuis, maar op de peuterspeelzaal zei zij nog vrijwel helemaal niets dus ook dat gaat al vooruit. In het nieuwe schooljaar zal de logopediste nog langs komen om alle nieuwe kindjes eens te observeren. Ik ben zelf wel benieuwd of daar iets uitkomt want soms heb ik wel mijn twijfels over haar uitspraak. De “r” kan ze bijvoorbeeld niet goed uitspreken, dat gaat alle kanten op. Maar het kan ook maar zo zijn dat ze over een maand of twee juist al weer hartstikke duidelijk spreekt en ik twijfel om niets heb.

Na de vakantie gaan we proberen of het lukt om ’s ochtends en ’s middags naar school te gaan. Mocht ze nog wat meer tijd nodig hebben dan beginnen we eerst met twee hele dagen in de week. Maar ik moet er nu nog niet aan denken hoor!

Eerst maar eens zes weken vakantie houden!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *